رفتن به محتوای اصلی

مشخصات مورچه های آتشین

” مورچه های آتشین مورچه هایی تهاجمی هستند و نیازی به این نیست که تحریک به تهاجم و حمله شوند. نیش آن ها درد بسیار زیادی ایجاد می کند و در برخی موارد باعث ایجاد شوک آنافیلاکتیک که یک واکنش تهدید کننده حیات است می شود. دو نوع از مورچه های آتشین وجود دارد که هر دو به گونه Solenopsis تعلق داند. “

در این مقاله به اختصار به ویژگی های فیزیکی، کلونی، لانه سازی، رفتار و وظایف مورچه های آتشین اشاره می کنیم:

مورچه آتشین نام رایج برای چندین گونه از مورچه در سرده سولنوپسیس (Solenopsis) می باشد. سرده سولنوپسیس شامل بیش از ۲۰۰ گونه سولنوپسیس در جهان می باشد و مورچه های آتشین فقط بخش کوچکی از این سرده هستند.

سولنوپسیس ها مورچه های نیش زننده هستند و اغلب نام های رایج این حشرات، خاصیت نیش زننده بودن آن ها را منعکس می سازد؛ مثل مورچه های زنجبیلی یا مورچه های آتشین نواحی گرمسیری. همچنین بسیاری از گونه های این سرده به دلیل رنگ قهوه ای روشنی که دارند مورچه های قرمز نامیده می شوند.

مشخصات ظاهری مورچه های آتشین:

بدن مورچه های آتشین بالغ مانند بدن همه حشرات بالغ معمولی به سه بخش تقسیم می گردد:

* سر

* سینه و شکم

* سه جفت پا

* یک جفت شاخک

آناتومی و مشخصات مورچه آتشینمورچه های کارگر کلونی به رنگ مایل به سیاه تا مایل به قرمز بوده و سایز آنان نیز بین ۲ الی ۶ میلیمتر متغیر است.

در یک لانه تثبیت شده، تمام سایزهای مختلف از این مورچه ها در آن واحد در داخل لانه وجود دارند.

رفتار مورچه های آتشین:

یک کلونی معمولی از مورچه های آتشین، تپه های بزرگی را در مناطق باز درست می کنند و اغلب از گیاهان تازه روییده و دانه ها تغذیه می کنند.

مورچه های آتشین اغلب به حیوانات کوچک حمله می کنند و حتی می توانند آنان را بکشند. برخلاف بسیاری از مورچه های دیگر که ابتدا گاز گرفته و سپس اسید خود را روی محل گازگرفتگی می ریزند، مورچه های آتشین فقط برای این گاز می گیرند که بتوانند محل را چنگ زده و بر روی آن بمانند. پس از این مرحله میزبان را نیش زده و یک زهر آلکالوئیدی سمی به نام سولنوپسین (Solenopsin) که یک ترکیب از دسته شیمیایی “پیپیریدین ها” است به محل نیش زدگی تزریق می کنند.

نیش مورچه آتشین برای انسان ها دردناک می باشد؛ حسی شبیه به آنچه که یک فرد به هنگام سوختگی با آتش درک می کند. در واقع نام مورچه های آتشین نیز از همین جا نشأت می گیرد و عوارض بعدی نیش نیز می توانند برای افراد حساس، مرگ آور باشند. برای پیشگیری از این خطرات احتمالی، لازم است که از سم ۱۰۰ درصد تضمینی و بسیار قوی انت کیلر برای از بین بردن این مورچه های آتشین و تمام مورچه های موجود درخانه استفاده کنید.

نیش مورچه آتشین

<<>> نیش مورچه های آتشین حسی شبیه سوختگی با آتش ایجاد می کند <<>>

مورچه های آتشین، تهاجمی تر از اغلب گونه های بومی هستند و به همین دلیل، بسیاری از گونه ها را از زیستگاه محلی و بومیشان بیرون رانده اند. مورچه های آتشین به دوام و بقا در شرایط سخت شهرت دارند. آنان به خواب زمستانی فرو نمی روند اما قادرند آب و هوای سرد را تحمل کنند. هر چند در مواردی نیز دیده شده که به دنبال چندین روز سرمای بسیار شدید و پی در پی ، ۸۰ الی ۹۰ درصد کلونی ها نابود شده اند.

لانه سازی:

لانه مورچه های آتشین، در خاک و اغلب در نزدیکی مناطق مرطوب، مانند لبه رودخانه ها، کناره های گودال ها، علفزارهای پرآب و حاشیه بزرگراه ها لانه سازی می کنند. لانه ها اغلب قابل رویت نمی باشند؛ چرا که زیر چیزهایی مانند الوار، کنده های درخت، صخره ها یا آجرها ساخته می شوند. اگر پوششی بر روی لانه وجود نداشته باشد تپه های گنبدی شکل مورچه های آتشین تخریب خواهند گردید. هرچند این لانه های روباز معمولاً در فضاهای باز مانند مزارع، پارک ها، علفزارها و چمنزارها یافت می شوند.

تپه ساخته شده توسط کلونی مورچه های آتشین

ارتفاع این تپه ها می تواند به ۴۰ سانتیمتر برسد؛ اما در خاک های سنگین تر، این تپه ها حتی می توانند بلندتر نیز بوده، به ارتفاع ۱ متر و قطر ۱.۵ متر نیز برسند. کلونی ها توسط گروه های کوچکی از ملکه ها یا فقط یک ملکه ساخته می شوند. حتی اگر فقط یک ملکه به مدت یک ماه یا بیشتر زنده بماند، جمعیت کلونی می تواند به هزاران مورچه نیز گسترش یابد. برخی از کلونی ها ممکن است چند ملکه در یک لانه داشته باشند.

مورچه های آتشین می توانند در طول سیل ها و طوفان ها دوام بیاورند. مشاهده شده است که گروه های مورچه های آتشین طی طوفان به صورت توده در کنار هم قرار گرفته و بر روی سطح آب شناور مانده اند. در هر توده ممکن است تا صد هزار مورچه و حتی بیشتر نیز وجود داشته باشد که این مورچه ها تا زمانی که بتوانند خانه ای دائمی بیابند، یک ساختار موقت از طریق قرار گرفتن کنار هم می سازند.

نقش و وظایف مورچه های آتشین در کلونی:

ملکه:

ملکه های مورچه های آتشین که ماده های تولید مثل کننده در کلونی هستند عموماً بزرگترین اعضای کلونی نیز هستند. وظیفه اصلی آنان تولید مثل می باشد. ملکه های مورچه های آتشین تا ۷ سال زنده می مانند و قادرند روزانه تا ۱۶۰۰ تخم نیز بگذارند. در هر کلونی تا ۲۵۰۰۰۰ کارگر وجود دارد. طول عمر تخمینی کارگران بین ۵.۸۳ الی ۶.۷۷ سال می باشد. ملکه های جوان باکره، بالدار بوده اما پس از جفت گیری، بال هایشان را می ریزند.

ملکه مورچه آتشین

نرها:

نرها با ملکه جفت گیری می کنند. آنان پس از جفت گیری می میرند!!!

 

مورچه نر آتشین

<<>> مورچه آتشین نر، پس از جفت گیری با ملکه می میرد <<>>

سایر وظایف و نقش ها:

نقش ها و وظایف دیگری نیز در یک کلونی مورچه ها وجود دارند مانند کارگران و سربازان. مورچه های سرباز با آرواره های بزرگتر و قویتر خود شناخته می شوند و این در حالی است که کارگران وظایف معینی همچون مراقبت از تخم ها، شفیره ها، لاروها و نیز نظافت لانه و جستجوی غذا و امثال آن را انجام می دهند. هرچند در کلونی برخی از گونه های مورچه های آتشین، کارگری وجود ندارد.

نژادهای رایج مورچه های آتشین در ایران:

تا کنون سه گونه از مورچه های آتشین در ایران شناخته شده اند. این سه گونه عبارتند از:

۱. سولنوپسیس فوگاکس (Solenopsis fugax)

۲. سولنوپسیس لاترو (solenopsis latro)

۳. سولنوپسیس وولفی (solenopsis wolfi)

مورچه های آتشین در همه جای دنیا و مخصوصاً کشور ما، باعث

 

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


بازگشت به بالا